Van Badlands National Park naar Theodore Roosevelt National Park
Overnachting: Cottonwood campground
Gereden km’s: 513

Yes, nu klopt het weer! Ik zie hertjes als ik naar buiten kijk in de vroege ochtend. Ja, die koeien zijn er ook nog, maar daar kijk ik gewoon niet naar.

Ondanks dat we vandaag een hele afstand hebben te overbruggen, gaan we toch niet zo vlot van start. Even voor half 10 rijden we naar de dump, dus dat valt alles mee, maar bij de dump raken aan de praat met een aardig Amerikaans stel. Het standaard “How are you” loopt uit in een gezellig praatje. Ze vindt dat we ver van huis zijn. Dit naar aanleiding van ons Canadese kenteken. Dit hebben we al vaker gehoord deze trip. Nou we zijn nog veel verder van huis. Dat vond ze helemaal leuk natuurlijk. Als ze hoort dat we naar North Dakota gaan gaat ze een gids voor mij pakken uit haar camper. Haar man doet ondertussen het vuil water dumpen, Jos vult ons schone water bij. Ik mag gewoon die gids hebben, zo lief. Het is zo’n boekje over de staat die je gratis bij het visitor center kan halen, maar dan ik het vast lezen onderweg, leuk!

Na nog wat geklets met zijn viertjes gaan we toch echt op pad. Oke, koffie en thee in de buurt, tank gevuld, rijden maar! Gisteren zijn we vergeten een foto te maken van het Minuteman Missile gebouw, terwijl het best een mooi gebouw is. We rijden er nu toch langs, dus nog even een fotootje. Zo’n 500 km staat er op de planning. Normaal vinden wij dat echt te veel voor een dag. Maar tussen deze bestemming en onze volgende is gewoon niks. En na de rit van 513 km kunnen we dat ook echt bevestigen, er is niets! We nemen niet de interstate, zou misschien in tijd iets schelen, maar we kiezen toch liever voor de state highway. Dan zie je tenminste nog iets. Oh nee, er is niks. Nou ja, af en toe een boerderij, heel soms een klein gehucht, maar dat is het dan wel. Verder vooral gras, heel veel gras. Koeien, veel koeien en soms een wat paarden. Oja, en uitgebloeide zonnebloemen en mais. Soms kom je dan ook nog heel groot vervoer tegen, een deel van een windmolen of zo.

We doen nog een tankstop en later nog even een plaspauze, maar dat is het dan ook. Verder rijden we door. Na 6 uur rijden zijn we dan op de plaats van bestemming; Het Theodore Roosevelt National Park. Om 15.45 uur rijden we het park binnen, dat valt nog alles mee. Ondertussen zijn we de staatsgrens van South Dakota naar North Dakota over gegaan. North Dakota is een nieuwe staat voor ons. In deze uithoek is verder niet veel te beleven, maar dit National Park moet de moeite waard zijn. En we waren nu redelijk in de buurt, dus wilden wij het graag deze trip meepakken.

We rijden naar de camping in het park en het ziet er inderdaad nu al mooi uit. Helaas is het al de hele dag bewolkt, soms zelfs een beetje regen, maar ondanks dat zien we al weer mooi gekleurde bergen. Ook dit zijn badlands, maar toch weer anders. Meer begroeiing lijkt het en meer kleur in de bergen. Morgen gaan we het beter bekijken, al zijn de weersvoorspellingen niet zo goed.

We hebben gereserveerd en zoeken plek 47 op. Leuke plek, lekker in het bos en vlakbij de rivier. Wel heel schuin, zelfs met de leveling blocks staan we nog niet recht. Maar dat mag de pret niet drukken. Er zijn hier verder geen voorzieningen, geen water, geen stroom. We zijn weer op ons eigen huisje aangewezen.

Eerst maar een drankje, die hebben we wel verdiend. Nou ja, Jos vooral, die heeft het hele stuk gereden. We lopen ook nog een rondje over de camping, even de benen strekken. Verderop bij de rivier staan wilde paarden te drinken. Geen fotocamera bij ons. Niet slim. Maar het was wel een mooi gezicht, wellicht zijn ze er morgen weer. Terug bij de camper begint het weer te regenen, dus dan maar binnen gezellig maken. Geen vuurtje dus, helaas.

De ranger komt nog even langs gelopen, even vertellen dat ondanks het weer zijn presentatie om 20.00 uur gewoon doorgaat. Wel warm aankleden hoor, zegt hij nog. Nou, ik vind het echt zielig voor hem, maar we gaan niet in de regen drie kwartier zitten luisteren. Al zal het best interessant zijn. Misschien morgen.

Later gaat toch de BBQ aan natuurlijk, maar vanwege de regen moet dat maar onder de luifel. Normaal mens gebruikt zo’n luifel voor zon, maar daar hebben wij hem deze vakantie nog niet voor nodig gehad. Gisteren konden de korte broeken alweer in de kast na een dag en nu kunnen de truien zelfs weer uit de kast. Die deken gaat ook maar weer terug op bed ;-).